Księżyce                                                       

powiedz mi że wciąż jestem dotykaj
tam gdzie najbardziej mnie nie ma i tam
gdzie mnie ciągle za mało

przyjdź w samo południe gdy rozbiorę się
ze świateł jutrzenek i odbić neonowych lampek
a cienie będą dopiero dojrzewać
za framugami okien

wtedy drżeniem rąk mnie szukaj powoli
aby nie spłoszyć myśli – płyną
za stalowym szeptem zmrożonego nieba
z którego co wieczór srebrną chochlą
wybieram chłodne księżyce

jeżeli na moment stanę się dla ciebie
czytelna będę już na zawsze

Historia dnia wczorajszego

Kiedy wydawało się

że nie dam rady

spojrzałam w górę

kawki miękko kołowały

kładąc się cieniem

na twarzy

przypadkiem

zahaczyłam stopą o zieloność krajobrazu

rozproszył się we mnie

rojem świateł

kiedy wydawało się

że upadnę

przyszedł i dokładnie sprawdzał

czy wciąż jestem

w jego oczach

niepewna

pobiegłam jeszcze

zbadać dłonią cierpliwość

chłodnych murów katedry

trwała

wzrosłam wtedy spokojem

w jej odwiecznych ramionach