samotne babki w pokojach hotelowych spijają

ogień z łazienkowych szklanek. noc

jest ciepła jak na tę porę roku, wdziera się

przez uchylone okno, uda. przez ścianę

słyszą, jak ktoś uprawia miłość, sztukę

dla dwojga aktorów – poezja

Nic prócz światełka latarni

Żeby mógł się zorientować gdzie jest

I za każdym razem góra

Świeżych zwłok do załadowania

I powiedzą ci po nas; i machną ręką – ech, no nie wiem co to

--- trzymając sklepienie czaszki --- coś jakby do czegoś

służyło, coś jakby balia na ciepłe powietrze.  

Saturn pożera swoje dzieci dokładnie je gryząc,

otwiera szeroko usta, żeby zmieścić barki synów,

biodra córek. Śmierć nie sprzeciwia się jego rękom.